Tijdelijk verblijf

.

Het kasteel van Oud-Rekem verkeert in een merkwaardige toestand. Structureel staat het allesbehalve op instorten, maar binnenin is het een bouwval die nog vele sporen draagt van de instelling die dit gebouw in het verleden was.



Precies dit bouwvallige decor vormt een gedroomde setting voor de tentoonstelling die er momenteel gaande is. Onder de titel Tijdelijk verblijf. Het voorrecht van de tijdelijkheid is er werk van 27 kunstenaars samengebracht. Hoewel ik echt flink mijn best doe om een dergelijke 'constellatie van beelden en identiteiten' (inleidingstekst) te smaken en telkens opnieuw vol verwachting afga op een nieuwe 'botsing, verzoening en dialoog tussen kunstenaar, werk, toeschouwer en omgeving', kom ik meestal met zeer gemengde gevoelens buiten na een bezoek aan een of ander SMAK of Grand Hornu. Dit keer niet dus, en dat heeft alles te maken met dit merkwaardige interieur. Niet het klinische sérieux van een museum, maar de toegetakelde zalen van een misbruikt kasteel. Conceptuele kunst en omgeving gaan hier zo naadloos in elkaar over dat het soms volkomen onduidelijk wordt ware het ene ophoudt en het andere begint. Een belevenis!






Op de foto's werk van Koen Vermeule en Andrei Roiter. Meer foto's in mijn album.

Ninas

.



Dit is een van de beelden die me bijblijven na een weekje Sevilla: Escena de Familia van Rafael Martinez Diaz. Wat me trof was de stilte, de mysterieuze atmosfeer die me een beetje aan sommige portretten van Khnopf deed denken, en tegelijk aan de meisjes in Cria Cuervos van Carlos Saura.

Als kijker blijf je buitengesloten van wat zich hier afspeelt. Geen enkel voorwerp laat zich verklaren, geen enkele blik laat zich lezen, en toch gaat er van dit viertal een onmiskenbare intimiteit uit. Er is iets gaande, maar wat?

Het schilderij hangt in een van de laatste zalen van het grandioze Bellas Artes-museum in Sevilla. In de museumshop vond ik er geen spoor van terug, behalve een terloopse vermelding in een gids, bij een opsomming van wat er in het desbetreffende zaaltje te zien is. De website van het museum maakte me evenmin wijzer.

Ook op het internet is de informatie karig. De afbeeldingenzoeker levert slechts drie schilderijen op, naast een hele reeks naamgenoten. De Madrileen Rafael Martinez Diaz leefde van 1915 tot 1991 en blijkt vooral bekend als landschapsschilder. Het bovenstaande schilderij won in 1952, onder de titel Ninas pobres, een medaille eerste klasse op een nationale tentoonstelling; gezien de sfeer in het Spanje van 1952 is dit misschien niet meteen een referentie. In een plaatselijke krant van 1952 kan de criticus van dienst het werk maar matig appreciëren; hij doet het smalend af als een staaltje tristeza proletaria.

Dank aan de Sevillaanse fotograaf Elhombreprez die op Flickr dit schilderij van de vergetelheid redt.

Drie avonden

.
Onderstaande foto's zijn genomen met het 3.2megapixel cameraatje van mijn gsm. Ik laat ze onbewerkt - niet enkel om technische redenen. Het zijn herinneringen aan drie mooie avonden in de voorbije maanden, en daarom hou ik ze liever authentiek.


Na een avondlang genieten van vriendschap en donkere Westmalle van 't vat (waar vind je die nog?) maakte ik nog even tijd voor een pijpjevol Stanwell Classic. Tijdens het kuieren door de donkere straatjes kwam ik onder de indruk van de massieve kathedraaltoren die als een Grote Vriendelijke Reus hoog boven de huizen heerst.




De zijkant van Wolubilis, het cultureel centrum van Sint-Lambrechts-Woluwe. De mondriaanse inspiratie van de ramen laat zich raken door een vleugje kerstsfeer. Binnenin wachten de toeschouwers op het tweede luik van een heerlijke danstriptiek door het Ballet National de Marseille.



Nog een pauzefoto. Het Begijnhof, tijdens het jaarlijkse kerstconcert van het vocaal ensemble De Wijngaard dat daar zijn thuishaven heeft. Sublieme muziek, een paar goede bekenden op het podium, een uitgelezen locatie en bij het buitengaan sneeuw in overvloed. 't Kan zo mooi zijn...

Contemptus mundi

.



Ze verlaten de wereld niet (wat praktisch onmogelijk is), maar ze zwemmen tegen de stroom in, zoals vissen in de rivier, zonder enige woede of geweld, maar met evenwicht en elegantie, of dus, met liefde en geduld.

Onlangs kwam ik toevallig terecht bij een korte, maar indrukwekkende tekst van Raimundo Panikkar. Met dank aan de steeds diep geïnspireerde club van de Mertonvrienden.

Geen vissen op de bovenstaande pentekening van Ma Yuan (1190-1279), enkel de stroom, en de elegantie. Zijn twaalf 'Watertekeningen' zijn het mooiste dat ik me herinner van de voorbije Europalia China. Ma Yuan brengt me niet de rust die Lucebert erin zag. Eerder iets wat ik zou omschrijven als sierlijke onrust.

Willem Barnard 1920 - 2010

.

.
Thuisgekomen, tot mezelf gekomen, mag ik dan aan mijn schrijftafel zitten en mijn onmacht onder woorden brengen: dat ik niet leven kan omdat ik schrijven moet, dat ik niet schrijven kan omdat ik leven moet, dat het een het andere vervangt en verdringt, maar juist zo niet kan raken tot de essentie. Het geeft niet meer. Of nee, jawel, het geeft wél! Maar het is vergeven.


Willem Barnard in Stille Omgang, p.943. In diepe dankbaarheid.

Paris, 20 november 2010

.

Bergues

.




Dit sympathieke garnizoenstadje is gedoemd om ten eeuwigen dage verbonden te blijven met de film waarin het de hoofdrol speelt. In de twintigste eeuw lag het twee keer in de vuurlinie van een wereldoorlog en werd het serieus toegetakeld, maar toch heeft het zijn oude karakter weten te bewaren. Een groot deel van Vaubans verdedigingswerk rond de stad, een ingenieuze combinatie van muren, water en sluizen, is bewaard. Maar wat me het meest is bijgebleven van onze wandeling door en rond het stadje is de ongecompliceerde vriendelijkheid van de bewoners. Zelfs de plaatselijke hangjongeren begroetten ons met een ernstig ‘bonjour’.